Voor De Gelderlander zat ik samen met Daniëlle Willemsen aan de oevers van de Amstel en in een bruin Amstelveens café. Ik sprak de Arnhemse in de zomer van 2018 over haar bijzondere en plotselinge carrièreswitch: de waterpoloster werd een roeister met een olympische droom. ,,In het begin had ik geen idee waar ze het over hadden.”

Daniëlle Willemsen | De Gelderlander

Lees hier het verhaal

Het gaat deze dinsdagmiddag over minder schuim. De bladhouding komt meerdere keren ter sprake. Nico Rienks (56) en Rob Robbers (68) kijken samen met ‘hun vrouwen’ naar beelden van een training. Het gaat nu om details, honderdste van seconden. De negen roeisters luisteren aandachtig naar de oude wijze grijze mannen en kijken gebiologeerd naar het schermpje.

,,In het begin had ik echt geen idee waar ze het over hadden”, zegt Daniëlle Willemsen. De Arnhemse is één van de roeisters van Project 2020. ,,Bakboord, stuurboord. Of inpik en uitpik. Wist ik veel. We werden in een brede houten boot gezet en moesten gaan roeien. Dat was mijn eerste ervaring met de sport.”

Beste Nederlandse roeier

Project 2020 is een initiatief van Rienks, de beste roeier uit de Nederlandse geschiedenis. Het zesjarige traject start in 2014. Omdat de vrouwenacht nog nooit goud heeft gewonnen op de Spelen, gelooft Rienks in een onconventionele aanpak.

Zijn visie strookt niet met die van de roeibond, waarop hij zelf een team opzet. Rienks zoekt roeireuzinnen. Vrouwen langer dan 1.85 meter, jonger dan 26 en rond de 80 kilo. Rienks leert ze wel roeien, is de gedachte.

Willemsen (26) is één van de 350 meiden die zich meldt. Ze overleeft vanaf oktober 2014 alle selectiemomenten. ,,Ik zag de oproep van Nico bij de NOS. Ik werd getriggerd doordat hij ‘out of the box’ dacht en tegen de bestaande structuur in ging. En ik werd natuurlijk gelokt met de vraag: wil jij in Tokio goud winnen?”

Vier jaar later tuurt Willemsen over de Amstel. ,,Het bleek moeilijker om een sterke vrouw technisch en subtiel te laten roeien. In het begin was ik nog een lompe kip.”

Sapjes persen

De Arnhemse maakt voor het project een krankzinnige ommezwaai. Ze geeft haar vertrouwde leventje op voor een voor haar totaal onbekende sport. Willemsen is tot 2014 als waterpoloster van ENC Arnhem een topschutter in de eredivisie en werkt als pedagogisch medewerker in de zorg. Ze verlaat de Gelderse hoofdstad om in Amstelveen met zes anderen uit de boot in een huis te wonen. En ze zoekt een andere baan.

,,Ik heb het echt weleens zwaar gehad”, zegt Willemsen. ,,Stond ik opeens sapjes te persen in een garage aan de Bosbaan voor een Amsterdams bedrijf. Huilend kwam ik thuis. Toen heb ik me wel afgevraagd wat ik gedaan had. Na twee dagen ben ik gestopt en heb ik een brutaal mailtje gestuurd naar de gemeente Amstelveen. Een open sollicitatie. Nu heb ik er een vast contract.”

Ze geeft gedurende de jaren steeds meer op voor het project. Lang is Willemsen bijvoorbeeld nog actief als waterpoloster, totdat het in 2017 niet meer te combineren valt.

,,De sporten zijn niet te vergelijken. In waterpolo gebeurt veel, er is interactie. Bij roeien draait het om constante focus, iedere haal moet raak zijn. Daar had ik moeite mee.”

Geen financiële hulp

Elf keer in de week trainen de vrouwen van Rienks en Robbers. Iedere dag gaan ze om 7.00 uur het water op, ‘s avonds volgt nog een training. Doordat het project niet gesteund wordt door de roeibond, is er geen financiële hulp. Toch leidt Willemsen een topsportleven. ,,Het is niet raar in ons huis om rond 20.00 uur in bed te liggen. Ik hield er vroeger ook wel van om naar de kroeg te gaan, maar nu heb ik ‘m al hangen na twee biertjes.”

Nog altijd vraagt Willemsen zich weleens af wat voor een besluit ze genomen heeft, maar ze is vooral gelukkig. Het roeien heeft haar leven verrijkt. ,,Ik was broeierige zwembaden gewend, nu kom ik op de mooiste plekken. We trainen weleens bij ZRZV in Zwolle, waar Nico woont. Dan zitten we zo midden in de natuur, vanuit de boot zien we de zon opkomen. Schitterend.”

Project 2020 hoopt deze zomer te bewijzen dat ze sneller zijn dan de Holland acht van de roeibond. Alleen dan denkt het team kans te maken op de Spelen. De bond beslist namelijk wie er naar Tokio gaat. ,,Vorig jaar lagen we op de helft voor. Nu moeten we ook de tweede helft meedoen. Dat is niet onmogelijk.”

Maar zelfs als de Spelen niet gehaald worden, kijkt Willemsen met trots terug. ,,Ik had dit voor geen goud willen missen.”

Daniëlle Willemsen: van waterpoloster naar roeireuzin

Voor De Gelderlander zat ik samen met Daniëlle Willemsen aan de oevers van de Amstel en in een bruin Amstelveens café. Ik sprak de Arnhemse in de zomer van 2018 over haar bijzondere en plotselinge carrièreswitch: de waterpoloster werd een roeister met een olympische droom. ,,In het begin had ik geen idee waar ze het over hadden.”

Daniëlle Willemsen | De Gelderlander

Lees hier het verhaal

Het gaat deze dinsdagmiddag over minder schuim. De bladhouding komt meerdere keren ter sprake. Nico Rienks (56) en Rob Robbers (68) kijken samen met ‘hun vrouwen’ naar beelden van een training. Het gaat nu om details, honderdste van seconden. De negen roeisters luisteren aandachtig naar de oude wijze grijze mannen en kijken gebiologeerd naar het schermpje.

,,In het begin had ik echt geen idee waar ze het over hadden”, zegt Daniëlle Willemsen. De Arnhemse is één van de roeisters van Project 2020. ,,Bakboord, stuurboord. Of inpik en uitpik. Wist ik veel. We werden in een brede houten boot gezet en moesten gaan roeien. Dat was mijn eerste ervaring met de sport.”

Beste Nederlandse roeier

Project 2020 is een initiatief van Rienks, de beste roeier uit de Nederlandse geschiedenis. Het zesjarige traject start in 2014. Omdat de vrouwenacht nog nooit goud heeft gewonnen op de Spelen, gelooft Rienks in een onconventionele aanpak.

Zijn visie strookt niet met die van de roeibond, waarop hij zelf een team opzet. Rienks zoekt roeireuzinnen. Vrouwen langer dan 1.85 meter, jonger dan 26 en rond de 80 kilo. Rienks leert ze wel roeien, is de gedachte.

Willemsen (26) is één van de 350 meiden die zich meldt. Ze overleeft vanaf oktober 2014 alle selectiemomenten. ,,Ik zag de oproep van Nico bij de NOS. Ik werd getriggerd doordat hij ‘out of the box’ dacht en tegen de bestaande structuur in ging. En ik werd natuurlijk gelokt met de vraag: wil jij in Tokio goud winnen?”

Vier jaar later tuurt Willemsen over de Amstel. ,,Het bleek moeilijker om een sterke vrouw technisch en subtiel te laten roeien. In het begin was ik nog een lompe kip.”

Sapjes persen

De Arnhemse maakt voor het project een krankzinnige ommezwaai. Ze geeft haar vertrouwde leventje op voor een voor haar totaal onbekende sport. Willemsen is tot 2014 als waterpoloster van ENC Arnhem een topschutter in de eredivisie en werkt als pedagogisch medewerker in de zorg. Ze verlaat de Gelderse hoofdstad om in Amstelveen met zes anderen uit de boot in een huis te wonen. En ze zoekt een andere baan.

,,Ik heb het echt weleens zwaar gehad”, zegt Willemsen. ,,Stond ik opeens sapjes te persen in een garage aan de Bosbaan voor een Amsterdams bedrijf. Huilend kwam ik thuis. Toen heb ik me wel afgevraagd wat ik gedaan had. Na twee dagen ben ik gestopt en heb ik een brutaal mailtje gestuurd naar de gemeente Amstelveen. Een open sollicitatie. Nu heb ik er een vast contract.”

Ze geeft gedurende de jaren steeds meer op voor het project. Lang is Willemsen bijvoorbeeld nog actief als waterpoloster, totdat het in 2017 niet meer te combineren valt.

,,De sporten zijn niet te vergelijken. In waterpolo gebeurt veel, er is interactie. Bij roeien draait het om constante focus, iedere haal moet raak zijn. Daar had ik moeite mee.”

Geen financiële hulp

Elf keer in de week trainen de vrouwen van Rienks en Robbers. Iedere dag gaan ze om 7.00 uur het water op, ‘s avonds volgt nog een training. Doordat het project niet gesteund wordt door de roeibond, is er geen financiële hulp. Toch leidt Willemsen een topsportleven. ,,Het is niet raar in ons huis om rond 20.00 uur in bed te liggen. Ik hield er vroeger ook wel van om naar de kroeg te gaan, maar nu heb ik ‘m al hangen na twee biertjes.”

Nog altijd vraagt Willemsen zich weleens af wat voor een besluit ze genomen heeft, maar ze is vooral gelukkig. Het roeien heeft haar leven verrijkt. ,,Ik was broeierige zwembaden gewend, nu kom ik op de mooiste plekken. We trainen weleens bij ZRZV in Zwolle, waar Nico woont. Dan zitten we zo midden in de natuur, vanuit de boot zien we de zon opkomen. Schitterend.”

Project 2020 hoopt deze zomer te bewijzen dat ze sneller zijn dan de Holland acht van de roeibond. Alleen dan denkt het team kans te maken op de Spelen. De bond beslist namelijk wie er naar Tokio gaat. ,,Vorig jaar lagen we op de helft voor. Nu moeten we ook de tweede helft meedoen. Dat is niet onmogelijk.”

Maar zelfs als de Spelen niet gehaald worden, kijkt Willemsen met trots terug. ,,Ik had dit voor geen goud willen missen.”

Meer verhalen

Daniëlle Willemsen: van een waterpoloster naar roeireuzin